Φεβρουαρίου 1881.
᾿Εκοιμήθη ὁ Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογέφσκυ. «...οἱ ὧρες του ἦταν μετρημένες. Καὶ ὁ ἴδιος ὁ πατέρας μου τὸ καταλάβαινε αὐτὸ. ῞Οπως σὲ ὅλες τὶς δύσκολες στιγμὲς τῆς ζωῆς του κατέφυγε στὸ Εὐαγγέλιο. Παρακάλεσε τὴ γυναίκα του ν᾿ ἀνοίξει στὴν τύχη τὸ παλιὸ βιβλίο ποὺ εἶχε στὸ κάτεργο καὶ νὰ διαβάσει τὶς πρῶτες γραμμὲς ποὺ θὰ ἔπεφταν στὰ μάτια της....» «᾿Ακούγοντας αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ ᾿Ιησοῦ ὁ πατέρας μου σκέφτηκε λίγο καὶ μετὰ εἶπε στὴ γυναίκα του· «῎Ακουσες; Μὴ μὲ κρατᾶς. ῾Η ὥρα μου ἦρθε, πρέπει νὰ πεθάνω». «Τότε, ὁ Ντοστογέφσκυ ζήτησε νὰ ἔρθει ἕνας παπάς, ἐξομολογήθηκε καὶ μετάλαβε. ῞Οταν ὁ παπάς ἔφυγε, μᾶς φώναξε στὸ δωμάτιό του καὶ ἀφοῦ μᾶς ἔπιασε στὰ χέρια, παρακάλεσε τὴ μητέρα μου ν’ ἀνοίξει ἀκόμα μιὰ φορὰ τὴ Βίβλο καὶ νὰ μᾶς διαβάσει τὴν παραβολὴ τοῦ ᾿Ασώτου....» Τότε, μὲ ἀδύνατη φωνὴ μᾶς εἶπε· «Παιδιά μου, μὴ ξεχάσετε ποτὲ αὐτὸ ποὺ ἀκούσατε. ῎Εχετε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸ Θεὸ καὶ μὴν ἀπελπιστεῖτε ποτέ. Αὐτὸς θὰ σᾶς συγχωρήσει. Κι ἐγὼ σᾶς ἀγαπῶ πολύ, ὅμως ἡ δική μου ἀγάπη δὲν εἶναι τίποτα μπροστὰ στὴν ἀπέραντη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, τὰ πλάσματά του. Καὶ ὅταν συμβεῖ νὰ κάνετε κανένα ἁμάρτημα στὴ διάρκεια τῆς ζωῆς σας, μὴ χάσετε ποτὲ τὴν πίστη σας στὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Εἴμαστε παιδιά Του. Ταπεινωθεῖτε μπροστά Του ὅπως στὸν πατέρα σας, ζητεῖστε Του νὰ σᾶς συγχωρήσει κι Αὐτὸς θὰ χαρεῖ γιὰ τὴ μετάνοιά σας, ὅπως χάρηκε γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ῎Ασωτου υἱοῦ». ῞Υστερα, μᾶς φίλησε καὶ μᾶς εὐλόγησε...» Πολλὲς φορὲς μοῦ ἔτυχε στὴ ζωή μου νὰ εἶμαι μπροστὰ στὸ θάνατο ἑνὸς συγγενῆ ἢ κάποιου φίλου. ῞Ομως, σὲ κανέναν ἑτοιμοθάνατο δὲν εἶδα τὴν ἀκτινοβολία ποὺ εἶδα στὸν πατέρα μου. ῏Ηταν ἕνας πραγματικὰ χριστιανικὸς θάνατος σὰν κι αὐτὸν ποὺ εὔχεται ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησία σ’ ὅλους τοὺς πιστούς της, ἕνας θάνατος χωρὶς πόνους καὶ χωρὶς ντροπή». Προσωπικὴ μαρτυρία τῆς κόρης τοῦ μεγάλου συγγραφέα Λιουμπόβ, ἀπὸ τὸ βιβλίο της «῾Η ζωὴ τοῦ πατέρα μου» (᾿Εκδόσεις Δωδώνη σ.σ. 268 - 270) σὲ μετάφραση Στέλιου Ζερβοῦ. Τὸ βιβλίο γράφτηκε καὶ μεταφράσθηκε ἀπὸ τὴ γαλλικὴ γλώσσα, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ συγγραφέας νὰ ἔχει «μεταφράσει» καὶ τὸ ὄνομά της σὲ «Αἰμέ», στὴν γαλλικὴ ἐκδοχὴ τοῦ «Λιουμπόβ» (᾿Αγάπη).
